Memories van Rie

 

Memories (maken) betekent voor mij veel meer dan fotografie.

Die je levenslange beelden oplevert en keimooie herinneringen levend houdt.

Het doet me denken aan dat spel van om de beurt omdraaien, de plek herkennen en verbinden met het kloppende.
Soms is dat een leuke verrassing, soms een lange zoektocht. Een levensreis eigenlijk wel.

Het doet me ook denken aan Mem, een Hebreeuwse letter.
Mem van "woestijn", want het leven is een weg vanuit slaaf zijn naar vrijheid in identiteit.

Mem van "water", om te leven uit de onuitputtelijke bron en te stromen op wat stroomt.

Mem van "wachttijd". Wachten brengt onder de juiste omstandigheden enorm veel vruchten met zich mee.

"Memorie" doet me ook denken aan de vele gelegenheden die ik fotografeer.
Die kale muren vulden en eenvoudige kastjes met een lijstje erop met authentieke plaatjes afmaakten.

Memorie, aan alles wat voorbij gaat. Memoriam. De kortheid en eeuwigheid van leven. Dat er liefde en waarheid nodig is.

Rie dus.

Memo-Rie.

Ik zeg graag, 'ik ben Rie'.
Zijn Naam voor de mijne.
In Hem ben ik.

Ik Ben. Ik Was. Ik Zal Zijn.

 

_

 

Ken je het verhaal van de reiziger van vroeger?

Die zo'n gevlochten mand op zijn rug had.

En dan langs de deuren ging.

 

''Wat heb jij in je mars?''

 

Door de dorpen en de steden.

Om te verkopen wat hij had meegenomen.

Zelfgemaakt of zelf gevonden.

Ervoor gewerkt.

 

Zo voel ik me een beetje.

Reizend door het leven.

Met een rugzak met talenten.

En ook vol mooie en nare ervaringen. 

 

Ik wil spiegelen, karakters en beelden delen, vragen stellen. Antwoorden zonder een vraag.

Schrijven zonder leiding, zonder te focussen op likes.

Juiste snaren raken of snaren juist raken.

Stemmen laten horen, afstemmen.

Zuiverheid zoeken.

En harmonie.